مزرعه پر از روزهای بچه گی و نشاط, بودن،مزرعه پر از تمام داشتنی های زندگی.

مزرعه پر از بوی شالیزار و بودن و صدای شرشر.

پر از خارهای زیبای دلتنگی،پر از خلوت با خدای ساده ی چوپانی،پر از عطر برنج با بوی چمن خیس.

پر از صدای چپرها و گردهای کاهکشی.پر از موسیقی هفت رنگ و چکاوک, بچه گی و کوکو.

پر از آفتاب مردانگی،کلاه گاوچرانی،چماق آماده ی نبرد.

پر از آرامش و سکوت،پر از لذت زندگی.و گم میان همه ی رنگارنگ دنیای امروز.

مزرعه سالها مترسک قصه خوان کلاغ هایش را گم دید.مزرعه شبهای شرشر باران کنار پنجره نیمه سرد زمستانش را تنهایی سر میکرد.

مترسک کوچولوی ساده نبودش اصلا.

گم شده بود،میان آدم ها،هوس ها،رنگ مشکی شیطنت.

کلاغ ها را میپراند.

مترسک روزهای خوش مزرعه گم کرد و گم شد و خواب رفت.خواب زیبای رنگی.

.

.

تا اینکه بیدارش کردند.از همه خالی شد و از ترس پر.

مترسک،مزرعه و خدا و آفتاب و کلاغ ها رو از ترس یادش رفت.مترسک خواب زده دوید تا آدم شود.

ترسید و لرزید و عاشق شد،متنفر شد،آدم شد،حیوان شد . . .

اما خدا و خودش را با هم از یاد برد.

مزرعه و روزهایی آفتابی با کلاه گشاد گاوچرانی کنار خرمن گندم.اینها نخستین چیزهایی بود که یادش می آمد.

مترسک از آدمها خسته شد و متنفر.

مترسک آمد و باغچه کاشت.سبز و کوچک،با بوی همیشه ی ریحان و گل آفتاب گردان.

مترسک دارد مزرعه میسازد.کم کم صدای فاخته را هم می تواند بشنود.

مترسک از روزهای بیچارگی یادگاری های خوبی هم آورده.

او مادری داشت زیبا و مادری یافت زیباتر.نامش زهراست(س).

مقدس و ساده و جاوید،با بوی گندم سوخته و عشق.مترسک با مادر اطهرش دردها گفته.

امروز مادرش آبی تر شده.زلال  و جاری.مترسک کمی دلگیر مادر است.دلگیر نام های زیبای فاطمه(س)،زهرا(س)،مرضیه(س).دلگیر مادر خودش،مادر مهدی(ع) غریب.مادر حسن(س) تنها.

مترسک امروز عاشورا و حسین(س) کودکی هایش را به یاد می آرد.

اما مادر جاویدش همیشه اینجاست،مترسک میداند که تا دلش با کلاغ ها و مزرعه باشد،مادر هم هست.

مترسک امروز را گرامی دوست دارد.

 

 

«شهادت مادر عزیزم،فاطیمای غصه هام رو به همه تسلیت میگم.»

 

دانلود: فاطمیه از نجوای شبانه،با صدای علیرضا کنگرلو

 

 

روزگاری زیبا،عشق هایی جاوید،تن هایی بی دست و دل هایی بی زمان.

واین ها، همه چیزمان بود.

مادرانی گریان،دست هایی لرزان ، سقفی از قرآن و کاسه هایی جاری از اشک های خواهر.

مردهایی از خاک.دل ها همه باران شوق و لب ها همه بوسه گاه عشق.

آدم هایی که با تن های بی سر و بی دست چیزی خلق کردند به نام ناموس،وطن،عشق.

پوتینی خیس از هر چه تو خواهی و جانمازی همه از خاک.

کسانی که یادمان دادند که چیزی داریم به اسم غیرت.کسانی که دست ها را چه زیبا بال کردند.

و حالا من.منی که تنها می دانم چیزی است به نام گوگل و مرورگری به نام کروم.

منی که چه راحت خلیج فارسم را می دزدند و می گویند شماها دزدید.

منی که گمانم است که خمپاره ها همیشه آمدنشان را زوزه می کشند.منی که متمدن اینترنت گشته ام.

اما افسوس که حتی یک نمازم را هم فرشتگانش نمی شمارند.

منی که دینم را تنها در گوشه ی اتاق خلوتم جا گذاشته ام.

یعنی من مسلمانم؟

من برادرهایی داشتم همه نور.آنها گواه خلوص بودند.

اما حال چه؟برادر همکارمان زیرآبی می رود تا شاید خانووووم رئیس تحسینش کند 

 وعجیب اینکه دلیلش این است که چرا ما کاغذ های بیت المال را مال خودمان نمی دانیم.

دلیلش این است که چرا ما فکر می کنیم که کار مردم همان کار خودمان است.

دلیلش این است که چرا ما بیشتر می دانیم.

دلیلش این است که چرا ما باید مهندس باشیم و او آقای ر...

دلیلش این است که چرا همه را خواهر و برادر میدانیم.

دلیلش این است  ...

مائیم آیا وارثان آن همه شهید؟!!

ایثار را چه خوب می بینیم.برای ماهی 270 هزار تومان ما حتی وجدانمان را از یاد می بریم.

من خلوصم کجاست؟من که چیزی نمی دانم چه اصراریست این همه طبل را.

من برادرهایی دارم که گمنام خوابیده اند و حتی تکه فلز هویتشان را هم ریا دانستند و حال ما داد بزنیم،ما زیرآب بزنیم،ما غیرت مردانه را به لبخند یک خانووووم مهندس بفروشیم که چه؟

شکر که خالصانمان نیستند تا زجر ما  را هم . . .

ماها بودنمان نیز ظلمیست در حق برادری داناتر.پس چرا ظالمان با وجدانی نباشیم؟!!!

ما هزاران هزار کفن سه رنگ داشتیم.

ما چرا سرخی پرچممان را زود از یاد می بریم.

یعنی 270 هزار تومان ناموس و وطنمان شده.وای که چه ارزان فروشیم.